MIGLIMA VARGJESH ME MALL

1.

Ç`trazim fjalësh

Kësaj nate vonë

Ndjenjë mëmëdheu

  

Milingona vargjesh

Më zgjojnë etjen

  

Ç`pikëllim mërgimi

Ra mbi letër

  

Digjet balli i vargut

  

2.

Në kopshtin e dhimbjeve

Çdo ditë bie shi

Me pika mëmëdheu

  

Janë lotët e mallit

Shkunden retë e udhëve

Mbi ylberet e largësive

  

Etja shuhet

Përmallimit

  

3.

Çdo ditë shaloj

Kuajt e mallit

E i përcjellë tek ti

  

Krelave të tyre

U lidh gërshetat e të falave

  

Mallëngjimin

E vesh si dhëndërr

Ylbereve të kthimeve

  

Sa larg më je ti

  

4.

Prapë po bie shi

Mbi lirikë

  

Nëpër mallin e vargut

Vërshojnë pikat e fjalëve

Tek struken strehës së përmallimit

  

Sa i pa fat o varg

Që u shkrove mallëngjimit

  

5.

Sonte ti përkëdhela muzgjet

Miglimave të errësirës

             Mblodha kujtimet

E i përqafova me mall

  

Sa e zjarmishme erdhi mbrëmja

Në restorantin Helvetia

  

6.

Humbellave të udhëve

Aromë harrimi

Ç`largësi në mes

  

Vetëm ylberet e kujtimeve

Nisen plotë mall

Ëndrrave të sfilitura

  

Largësia frynë

Harrimit

  

7.

Nga vorbulla e ikjeve

Po derdhet kupa e mallit

  

Ylberet e ikjeve

Anojnë kthimeve

Shalojnë shpresat

  

Heu....

Udhës s`po i duket fundi.

DHE IKËN SHËNGJERQKAT ME KËNGËN NË GOJË

Pasditja e pesë majit I gjeti në rreth
Tek luajnë në valle e këndojnë me def

I këndojnë pranverës me plotë dashuri
Me zërin e ëmbël gojën si qershi

Me duart e tyre vallen hijeshojnë
Kur dridhen në valle e defi gjëmon

Flatron degë e shelgut për plotë e gjelbëruar
Kurorë mbi flokë e belë shtërnguar

Gjelbrimi i pranverës mbi to paska zbritur
Bukuri e tyre sa shumë qenka rritur

Mbi trupin e tyre të gjatë e të hollë
Shkëlqen fytyrë e tyre si lulja në mollë

Me syrin e shkruar e flokun e zezë
Vashëza e Vërrinit zemrën seq ta ndezë

Kur ia merrë valles me ato dimi
Dridhë zemrën e djalit trazon nostalgji

Të mira e të sinqerta kush nuk i ka
Si vashat e Vërrinit kund në botë nuk ka

Dhe këndojnë shëngjerqkat gjith ditën e gjatë
Nata e pesë majit është ditë s`është natë

***

Mëngjezin e hershëm dhe për thekër shkojnë
Kurora mbi kokë lidhin e këndojnë

Lidhin e këndojnë me plotë dashuri
Kurorat e tyre pajë për nusëri

Dhe këngë e tyre mbushëllonë me mëngjes
Lumë si ato si ka kush për besë

Vërrinit i këndojnë me plotë krenari
Për vëllezërit që i dhanë në luftë për liri

Mallkojnë mërgimin që shumkënd ka tretë
Urojnë dhe kthime për vëllezërit e vetë

Urojnë e këndojnë për verën sivjet
Do të kemi dhe dasma e do të gëzojmë vet

Kështu këngë e tyre mbushëllon kodra e male
Pasditja e gjashtë majit ëmbëlsirave ndahet

Lum kush e festoi shëngjergjin sivjetë
Sepse viti tjetër nuse do të na gjejë

Dhe ikën shëngjerqkat ato gojë gëzuara
Nostalgji e tyre kujtim i pa harruar

 

6 maj 2008

 

 

 

VARGJE PËR DUART E NËNËS DHE VRESHTAT

 

Rrushin që na e shtroi përpara në tryezë
Ruajtë nga dorë e nënës për të shtrejtin mall
Ky fillim marsi na ktheu në vjeshte
Në jam ne ëndërr apo në përrallë
 
Ruajt e kamë birë këtë rrushe me kujdes
Nepër pritën tënde kthimin nga mërgimi
Është rrush i *kodrës nga tonat vreshtë
dhe plotë mollë e dardhë që mbëltojmë këtij dimri
 
E fali natyra bëri mrekulli
Si rrushi sivjet s'mbahet mend ndër mote
Kalaveshë të plote rëndonin hardhitë
ah moj nena e ime,
           është djersë e ballit dhe dora e jote
 
***
 
Kujtimet mi ktheu ballin tek më lëmonte
Kur kisha zjarmi e llastohesha kotë
Me dorën e sajë dhimbjen ma shëronte
Ah dorë e nënës, kjo dorë magjiplotë
 
Dhe kur vreshta e jonë zverdhej e lëngonte
Në fletë të hardhisë dhimbjen ia lexonte
me duart e sajë vetë e punonte
Në çdo kalaveshë plagët ia shëronte
 
Sërish rikujtojë kur isha fëmijë
Mbushëllonin në vreshta rrush mollë e pjeshka
Por si vreshta e jonë s'kish rrush në Vërri
Dorë e nenës sime i rritë tonat vreshta
 
***
 
Ah ty nëna e ime sot unë të kam faj
N`dorë shaminë përlotur pengë mallin ta mbajë
Të më fal o nënë por unë nuk kam faj
Ka faj ky mërgim që motet i ndajë
 
                     Malësi e Vërrinit, mars 2008
 
* vërri-regjion në jug të qytetit të Prizrenit
* Pas kthimit nga mërgimi
DASMA NA MBLODHI SONTE NË SOFËR

Te gëzojmë sonte ti zbrazim gotat
Dhe një urim qiftit të ri
Mëngjes ta bëjmë ti harrojmë motet
Ta shuajmë këtë mall të mbledhë në gji

Gëzuar miq ti cakrrojmë gotat
Dhe një dolli për qiftin e ri
Jemi mbledhë sonte nga e gjithë bota
Në këtë qytet plotë nostalgji

Gëzoni dhe ju të këndojmë sonte
Ta derdhim etjen të mbledhë në gji
Dhe këtë mall të mbledhë nëpër botë
Natyrisht për dhëndrrin dhe qiftin e ri

Le të mbushëlloi kënga dhe ky qytet
Këngën e mallit ta nxjerrim sonte
Urime dhëndrrit shëndet e jetë
Qyteti i besës le të jehoi

*

Kjo dasmë që na mblodhi sonte në këtë sofër
Le të mbushëlloi plotë dashuri
Gëzuar miq në dy gëzime
Natyrisht për dhëndrrin dhe Pavaresinë

 

Prizren, (fund marsi) 2008

MIQTË E GËZIMIT

 

Gjithmonë me miqtë në këtë qytet
E shtrydh dhe kohën e ç'përmallimit
Ju dua shumë ju flas sinqertë
Të sinqertë i dua miqtë e Gëzimit

Jo dhe gjithmonë flasim për varg
i çmallim ditët e përmallimit
Shpalosim motet e ikura largë
urojë mirësi miqtë e gëzimit

Udhëtojmë dhe vargut në Metaforë
Shpalosim numrat e editimit
I tjerrim fjalët hollë e hollë
Me më të mirët miqtë e Gëzimit

Shpalosim mallin rrugëve të qytetit
Përpara lidhjes i shpalosim betimit
Idealistët që ranë atdheut
Më të nderuarit e Gëzimit

Qytetit të Besës tek çmallim mall
Me të sinqertët miqtë e Gëzimit
Takojmë rrallë dhe ndonjë djall
Të sëmurë  nga smira ikën zemërimit

Ju them dhe juve pa djallëzi
Ju flasë me gjuhën e përmallimit
Dhe për ju vargëzoj me dashuri
dhe për ju ndjej mall, miqtë e Gëzimit

Ju dua shumë njerëzit e mi
Përvëluar jam përmallimit
Ju falë nga zemra shumë dashuri
Ju më të mirët, miqtë e Gëzimit

 

Prizren, mars 2008

DITA KUR MË MORËN
IKJET U MBYT NË SHI

Dita kur më morën ikjet
u bë plagë në zemrën tende
Më fal nënë

Qielli u mbyt në shi
Vërshuan udhët

Dy dekada ikjen
nga ajo ditë plot lot
që t’i vrau shpresat
e nuk t’i ktheu më

 

Nga libri: Degë e thyer, botoi “Metafora”, Prizren, 2007