ESE

 

Mëshkonjat pickuese

 

Mos u brengos mik, rrugës tënde të shejtë! Vazhdo, ngjitu majave të pendës atje ku prehen zotrat e ëndrrave të shenjta. Mes dashurisë dhe shpresës për të ardhmen e bukur të njerzve. Fjalëve të tua zbukurojnë lulkuqet e atdheut, kënga merr udhë lirshëm me pëllumbat e bardhë të dritës. Ti mi ngjanë qiririt. Dritë më i bënë errësirës që na vërboi netëve tona. Atje ku prekë kënga e jote, rriten lisat, oshtirë merrë mali, e fusha gjelbëronë, plagët shërohen melhemit të fjalës që jepë shpresë. Atdheu lulëzon.

Majave të fjalës tënde, hedhin lule të mirët, i zbukurojnë ato me bukuri. Por rruga jote është e vështirë, ajo ka plotë pengesa. Fjala e mirë s'vlen asgjë, nëse nuk e paraqesin apsolutistët, apo të mëdhejtë, siq i quan populli. Në botë nuk ka asgjë apsolute, ajo është e ndërtuar nga relativja dhe gjithmonë atijë boshti do të rrotullohet ajo.

Pa le të shpresojnë apsolutistët e marrë.

Bota është e ndërtuar nga vlerat, por asnjëherë nuk është përsosur nga ato. Ajo rrotullohet rreth shpikësve të tyre. Ndërsa prapa tyre vërshojnë kritikët apsolutistë, që e kërkojnë famën. Dhe mirë është kur sulmojnë relativët. Fatkeqësia qendron në apsoluten. Është fat i mirë që në botë ka shum pak apsolutistë. Populli i quan: mëshkonja pickuese. Ato dalin natën, fshihen prapa territ, ndërsa me sqepin tyre sulmojnë nëpër dritën e hënës. Ato dalin nga plehrat që kutërbojnë dhe pickojnë pabesisht fshihen vrimave nëpër boshllëkun e plehrave e presin natën tjetër. Janë dinake ato, kanë mbaruar shkollën e plehrave. I ka dresuar nëna e tyre, plot kurvëri janë ato. Shumohen natën e vdesin ditën. I zen gjaku që ua pinë të mirëve, të urtëve. Populli i sulmon ato, ua shtyp kokën. E shihni pra, populli i sulmonë ato. Ai ka sy, vesh, ka dritë. Drita i shqelmon ato ziliqare. Largë tyre ndërtohen gjërat e bukura, ah sa largë zilis tyre rrojnë vlerat. Ti mos u sikletos mik, nga thumbat e sqepit të tyre. Arratisu majave, lartësive ku nuk i përballojnë dot asajë klime, ato. Mbaje të ndezur kandilin e fjalës tënde, shmangiu pickimit hakmarrës të tyre. Mos hargjo fjalë për to, s'është në natyrën tënde. Edhe kur fjalën ta pickojnë, mos ngri dorë mbi to, ta përlyesh atë nga fëlliqësia e tyre. Ti je helmi i tyre.

Të shoh majave, kah s'i bëjnë ballë klimës së fjalës sate. Ato vdesin atje, është klima e fortë e fjalës së atdheut, shkëqimi i sajë, drita e fuqishme që i vërbonë dioptrinë e tyre. Je ngjitur lartë, ah sa më gëzonë ngjitja e jote alpike, fjala e jote më shëronë me gjithë ato plagë në zemrën time. Ti je bërë shpresa e këngëve të mia të pa kënduara, me ty merrë vrrull jeta.

Urtisë sate aspirojnë ta pinë gjakun, prandajë pickojnë rreth teje. Kërkojnë ta rrisin vehten me gjakun tënd, pa e ditur se ai është vdekje për to.

Ti ecë thellësisë së botës sate, pa letë zhurmojnë ato.

Zilia e tyre ka prekur majat, pa kujtuar se turitë i kan të ngulitura në pleh që i ka vërbuar dipotrin e syrit të tyre. I ka vërbuar ajo, prandajë turren e sulen me turinjët e tyre sqepzgjatur, tërbohen e s'dijnë ku ta futin më parë. Sjellja e tyre, rreth teje dikur, nevojë për afrim. Të adhurojnë ato, kanë nevojë, davariten rreth teje, Ah mik i dashur rreth gjakut tënd.

Të afrohen rreth teje, të lëmon dhe me sqep ta kërkojnë rrjedhën e gjakut, ta helmojnë atë, të i japin tjetër rrjedhë.

Po ti je i fuqishëm e me që je largë tyre, s'ke faj, pse janë aq të pa rëndësishme ato, por truvogëlsia e tyre, mendon se vetëm duke e pirë gjakun tënd, do të zgjatet jeta e tyre.

Ato ndihen të injoruara nga ti edhe kur je i urtë dhe heshtë, edhe kur fjala e jote s'dëgjohet aty.

Krenaruia e jote u a ndezë në fshehtësi poshtërsin e tyre për hakmarrje, prandajë i bëjnë lutje errësirës të të sulmojnë ty.

A nuk e vënë re, se si e ndalin fluturimin, s'u bëjnë krahët, kur të shohin ty, e humbin fuqinë si maratonomaku i lodhur përpara cakut

Po ti o mik, je shpresa e denjë e dritës, që e përhapë rrezatimi i pendës tënde, prandajë të urrejnë.

Do të ishin të lumtur të ta pinin gjakun. Ato do të të sillen gjithmonë vërdallë rreth teje.

Por fjala e jote do të i përdhosë gjithmonë për toke.

Ngjitu majave të fjalës, atje ku erërat bëjnë edhe më të forta. Atje ku s' bëjnë ballë ato. Lëri përbuzjes, hakmarrjes së moteve. Stinëve që s'u bëjnë ballë. Do të jen të mundura nëpër kohë.

Mos u lodhë kot, për zukamën e tyre rreth fjalës sate, rreth teje, mos e ndalë hapin e fjalës tënde të lirë.

Vetëm ato, do të mbeten plehrave.

                                                   Gëzim Ajgeraj, 22.9.03, Zvicër