NGA KRIJIMTARIA E GËZIM AJGERAJ

MONOLOG

Rastësi apo udhëtim i pa fund
Udhëheqin këto ikje unin tim
Duan mbathca apo duan kthim
Njëqindvjet largësi nëpër botë
Duan që unë një grusht i dheut
Të Sharrit që të çmallem me ty
Dhe që ky mishërim me jetën
Të na shpjer në dritën e fatit
Ku duan zotrat e dëshirave
Dhe të ëndrrave të pa arrira
Nënë t`u verbuan sytë sall lot
Te pragu i shkrumbuar në lagjet
E shkreta e të lisi e të hija e arrës
Deri te votra e sofra e shtruar
Nën qiellin tënd bie një tel kitare
E mallin na ngacmon së largu
E rigon shi mbi vargjet e shkruara
Me shkrumb për këngët e mbetura
Përgjysmë si kujtim i idhët i ikur
Duke fshirë lotët me shaminë qull
Duke bredhur betejave si një flamur
I një lufte të humbur me plotë skllevër
Që vejnë dikah me ëndrrat e liga
Si një udhëtim të moçëm të pa fund
Që me lotë nisi e s`u mbarua kurrë

12.2.2000

ATA PO VONOJNË

Ç`përvëluam kokë udhë motgjata
Grykën e gjërë ja qepëm trastës
Na rjepi për së gjalli plakëmadhja
Kokëbardhë i qelëm kokës lulevjeshta
Më afër harrimit gurin e afruam
Përshpejtuam rrjedhën e lumit të jetës
Tani kumti i ikjes po vonon harrimit
Udhëve të gjata me dhembje e pikëllim
Pas atyre shtatëdhjet e shtatë bjeshkëve
Pret votërshkreta e bërë blozë e hi
S`e mbaruam ende gujën e mërgimit
Digjet pritja avull ardhjes së vonimit
Bardhësit e ardhura presin padurimit
Liri e Kosovës dritë m`i bën këndimit

Zvicër, 22.2.2000.


DITAR I DITËS

Nga dritarja e largësisë
Ikën ëndrrat e mëngjesit
Pa u çlodhur mirë amshimit
Para diellit e nisi udhëtimin malli
E u bë rrufe qielli të dallëndyshes
Përtej shtatëdhjet e shtatë bjeshkëve
Aty ku ja thuan një këngë lirshëm
Kosova largë ëndrrave të mia gëzohet
E unë mjerani i largësive të humbura
Këtyre udhëve Evropës ja kruaj shpinën
Ndrydhi ditën kronikave bojë gjaku
Pa kujtuar se borëbardha po vjen
Me gropat e lumit të jetës mbi ballë
E me një trastë malli mbi shpinë

24.2.2000

NJË SHI PËR TY

Sonte më shumë se kurrë pata mall
Ylberet e sosur jan mbushur me zjarr
Vetëm shiun për vete po e ruaj
Le të shuajnë etjen udhët me plagë
Këtij qielli të mbushur me re e brengë
Unë eci eci dhe s`di kah vete o zot
Unë udhëtari ytë i humbur në këtë shi
Me ikjet që më ndjekin pas gjithnjë
Me largësitë që më verbojnë pa pra
Nga bukuria jote o engjëllusha ime
Tej meje i thura ëndrrat dhe këngët
Sot ti je dielli unë shtegtari i himbur
I harruar si Ago Ymeri kthyer pas luftës
Me ty në gji e pa ty këtu largë Kosovës.

29.2.`99.

AKT

Dashuri që vrapojnë për ta zënë diellin
Shkëmbinj ngjyrë flamur e plisa të bardhë
Shllunga tymnajash që e vrasin qiellin
Vrapim shqiponjash për ditën që s`ka ardhë

Nëpër gjëmë tytash ku shkrihet jeta
Pëllumbat e malet dhembjen e ndajnë
Një sundimtar ka sjellë mesjeta
Këtij burgu të madh nëpër Ballkan

Në tregti kohrash Evropës së vjetër
Finale të quditshme po luan ky fundshekull
Nga një kuvend lodrash një moti të përdalë

Liria e shqipeve para aktit final

I MËRGUARI

Kafkës së tij digjet mendimi
Zjarri i shekullit bëhet hi
Fjala i mbaron harrimit
Një cop atëdhe përvëlon në gji

Një mal urimesh përtej shtatë bjeshkëve
Në krah të dallëndyshes fluturon qdo ditë
Nis kah Kosova me të ndër male
Merr këto lule dhe pakëz dritë

Digjet Kosova digjet mendimi
Lumit të jetës shafran çdo ditë
Brenda vetvetes e ndrydh zemërimin
Djeg kalendarët e ik e ik

NGACMIMI I MUZËS

M`i duhet vargut një kohë tjetër
Koha e shkrimit me shi po tretet
Dhe rreshtin më s`e han robëria
Në lirikë rimash gjakon liria

Një zog rimash ma kërkon qiellin
Një tjetër dhembje dashurinë ma vret
Ç`ti bëj frymëzimit ta fik ndër rima
Apo ta ruaj për ditën që më pret

Kam frikë se kohës han mishi hekur
Sado po e lidh më të voglën fjalë
Më mirë të shkruhet për një kohë tjetër
Një kronikë bashkë varg edhe zjarr


DHUNË

Shpërtheu ajo fjalë e ranë kobit kullat
Lumenj gjaku na dhuroi mesjeta
Në tragjedinë tonë fort po ndrydhen varret
Ç`diell do të na ngrohë e ç`zot do të na do
A mos zogun tonë na e shituan
Lakmitarët e fundfillimitshekullit
Njëqind mote dhunës dritë për një kohë tjetër
Nëse s`rrjedh gurra apo lumi
E bëjmë një legjendë i japim kuptimësi jetës
Në mos të paktën i ndezim kandilin vetvetes
Na i marrsh të ligat o varg
Që s`u shkrove në një mot tjetër


GJAK NËPËR LIRIKË

Unë s`po mund të shkruaj më lirikë
Atë gjaku po ma mbyt
Edhe malli e brenga jan bërë prush
Ka kohë që edhe kënga buzët s`i puth

Po zemërimi shpesh më tërbon
Mëria më të fortë më bën
E gjaku rrjedh fjalëve
Atdheut tim prap do t`i shkruaj lirikë
Se brenga lirinë e mbyt
Atdheu im dashuri e dashurive


NISJA E VULLNETARËVE

Mirë se na vjen ikje vullnetarja ime për liri
Evropë e Bashkuar vullnetarisht po t`i lirojmë
Metrot sheshet qytetet
Kështu do të të thoshte edhe i madhi Shkreli
Atje matanë Ballkanit tënd do rritur bari
Ndrit liria
Klyshmirës sate i duhet shpërblyer fajësia
Frëngjive nga një tytë në sy nga një pishtar
Po të kthehen t`u flasin shqip kullave shqip lirisë
Me nga një fjalë në gojë me nga një dashuri në zemër
Po të vijnë të të ndezin dritë,lules t`i vënë emër
Me nga një mallë lirie me nga një zjarr në gji
T`u japin ujë gurrave vrull burimeve
Këngë maleve shkëlqim shkëmbinjëve
Lule atdheut rrënjë lirisë

FATE E NJERËZ

Milingonë e ferrit ma bloi mendimin
Kohë që u tha koka si s`u thye
Udhët e pa shkruara tej përtej harrimit
Kohë e ndarë në dysh hedh barin durimit
Agimet pa diell zënë myshk mendimit
Durim i tepruar shpaguan vonimit
Bonce e pashterruar mëshirës së kroit
Këngë e pakënduar larg mirësisë kremtimit
Dritë e vonuar ma mban peng zhgënjimin


ENIGMË

Ku mbetën ato ikje ai plis ajo këngë
Në cilën dërrasë shkeli pranvera
Në cilin udhëkryq u përqafuan udhët ikjet
Ç`është ajo klithmë kulle
Me ato dyer të mbyllura
Prapa rrjetës së merimangave

Ku u varën mbathcat
E kthimit tim kryengritës
Në cilin tra

Ku është sekreti

ETYD

Udhët e mallit i gjetëm
Ato kërkojnë vetëm një shkuarje
Vetëm sa të thihet floku
E varri ta ndërroj dhembjen

Në palcën e harrimit
Do të mbetet vetëm hi
E mbathcat e kthimit
Flakë në plagë.