LETËR TË DASHURVE TË MI

 

Ta shijoni ju bukën e kurbetit

Kur shtrohet në sofër i ngjanë pelinit

Mos ulëshi kurrë fjalë e amanetit

Large bukës së mallit sofrës së mërgimit

 

Me të djegëshmin mall letrën e kam shkruar

Kërkoni atje ëndrrat ti ndërtoni

Se këtej nga ne mbetesh i harruar

Udhët dhe kurbetin përherë ti mallkoni

 

Nga Alpet e Zvicrës sot kur ju shkruajë

Me dorën plot dridhmë e lodhjen mbi ballë

Na është shtjerrë djersa këtij dheu të huajë

Nga motet e mosha të djegur në mall

 

Në këtë vend vëlla ka një moto tjetër

Njeriu lindë për punë jo për të jetuar

Këtu jemi numër dhe asgjë më tepër

Numër si robotët veç për të punuar

 

Neve vëlla i dashur jemi të mallkuar

Tek i djegim motet e ushqejmë shpresën

Fillojmë paradiellit deri përënduar

Me keto udhë mërgimi e djegim vetveten

 

***

 

Shpeshherë e kujtojë orën e Historisë

Kur mësonim në libra për skllav e pronar

Mos bini në kurth udhëve arratisë

Vërtet ky kapitull nuk ishte përrallë

 

Kush shet lumturi nga kjo udhë e jonë

Moti i ka shitur i janë vërbuar sytë

Do të mbetet i huaj nga do e ku shkon

Për herë do të ngelë në klasën e dytë

 

Ta kujtoj mëmëdheun se ku e ka lënë

Dhe zjarrin në votër qysh moti të shuar

Njësoj sikur njerkës kur i thuhet nënë

Nën strehën e huaj përherë i mallkuar

 

Mbetëm vetëm numër tani mbi këtë top

Të huaj këtu të huaj atje

Ku ta djeg këtë emër e ti bëj një gropë

Ah, këtyre ikjeve njerëz pa atdhe

 

Një skaj pasqyreje e udhëve mërgimit

Të shiheni ju atje e ju mërgimtarë

Lërini lakmitë ikjeve harrimit

Shikoni ballin tuaj të zhuritë në mall

 

***

 

Një cicërrimë bilbili në dritare ra

Me rrezet e diellit mbushëlloi Vërrini

Isha në mëmëdhe s'më rëndoi ky mall

Largë këtyre udhëve që më sjelli trishtimin

 

Në pëllëmbë të dorës Vërrini më ra

Rrëzë bjeshkëve të Sharrit deri buzë Pashtrikut

Të shihni ç'fusha Prizereni ka

E ne i braktisim vai për ne lum miku

 

Dhe këto bjeshkët tona minerale plotë

Kërkojnë djersën tonë ti thirrim kthimit

E ne nëpër botë mallit derdhim lot

Hym në hak të mëmëdheut na mbyti mallkimi

 

***

 

Asgjë s'janë të mirat në dheun e huajë

As fjalën mërgim më s'mund ta duroi

Ah kjo fjalë plotë mall po më bën të vuajë

Larg këtyre udhëve kush mos ta provoi

 

Ruaju harrimit një mik më tha

Se dheu i huajë shumkëndë ka harruar

Si Prizreni ynë vend në bot nuk ka

Të mirat e huaja shumkënd e kanë mashtruar

 

Kjo fjalë më hodhi larg në Andaluzi

Dhe Alkimisti i Cohelos tek bredh nëpër dhe

Njeriu shëtit boten shpesh për pasuri

Ndërsa pasurinë e ka në atdhe

 

                    Mars 2008,

 

MBIJETESA E JONË

 

Na i shtrydhën

Dhe damarët e gjakut

Të na shterroj fara

 

Me furtunë karpatesh

Na i frynë harrimit

 

Që filizat e përtëritjes

Të mos na gjethojnë

 

Na e vranë dhe dritën e diellit

Me terrin e mesjetës

Që të na e shuajnë rritën

 

Me kokat tona

E ngritën kalanë e lavdisë

Së rrejshme

Deri në Kalamegdan

 

Me shpata

Me zjarrë

Me hekur

Ruajtën natën tonë shekullore

*

U ngritëm

Nga rrënjë e mbijetesës

Ringjalljes tonë

 

Kushtrimin e nënlokes

E nxorrëm nga gjiri i dheut

E e bëmë jehonë malesh

 

Me gjokset e lisave të atdheut

I bëmë ballë furtunës

 

Kullat, bjeshkët kënduan këngën

E ardhjeve të bardha

 

Mbi plis shkëlqeu

Dielli i lirisë

 

             17 shkurt 2008

 

NDRYDHJA E FJALËS

 

Të ruajtëm në strofullën

E këngëve të pa kënduara

 

Të ndrydhëm me shpresën e dritës

Për ardhjet e bardha

 

Ushqyer të kemi me ëndrrat

Deri në agun e mëngjesit

 

Ti digjesh e heshtur

Pushit të etjes sonë

*

Tani që fluturon e lirë

Flatro bukur

Qiellit të lirisë.

 

       21 shkurt 2008

 

DHE IKËN SHËNGJERQKAT ME KËNGËN NË GOJË

 

Pasditja e pesë majit i gjeti në rreth

Tek luajnë në valle e këndojnë me def

 

I këndojnë pranverës me plotë dashuri

Me zërin e ëmbël gojën si qershi

 

Me duart e tyre vallen hijeshojnë

Kur dridhen në valle e defi gjëmon

 

Flatron degë e shelgut për plotë e gjelbëruar

Kurorë mbi flokë e belë shtërnguar

 

Gjelbrimi i pranverës mbi to paska zbritur

Bukuri e tyre sa shumë qenka rritur

 

Mbi trupin e tyre të gjatë e të hollë

Shkëlqen fytyrë e tyre si lulja në mollë

 

Me syrin e shkruar e flokun e zezë

Vashëza e Vërrinit zemrën seq ta ndezë

 

Kur ia merrë valles me ato dimi

Dridhë zemrën e djalit trazon nostalgji

 

Të mira e të sinqerta kush nuk i ka

Si vashat e Vërrinit kund në botë nuk ka

 

Dhe këndojnë shëngjerqkat gjith ditën e gjatë

Nata e pesë majit është ditë s`është natë

 

***

 

Mëngjezin e hershëm dhe për thekër shkojnë

Kurora mbi kokë lidhin e këndojnë

 

Lidhin e këndojnë me plotë dashuri

Kurorat e tyre pajë për nusëri

 

Dhe këngë e tyre mbushëllonë me mëngjes

Lumë si ato si ka kush për besë

 

Vërrinit i këndojnë me plotë krenari

Për vëllezërit që i dhanë në luftë për liri

 

Mallkojnë mërgimin që shumkënd ka tretë

Urojnë dhe kthime për vëllezërit e vetë

 

Urojnë e këndojnë për verën sivjet

Do të kemi dhe dasma e do të gëzojmë vet

 

Kështu këngë e tyre mbushëllon kodra e male

Pasditja e gjashtë majit ëmbëlsirave ndahet

 

Lum kush e festoi shëngjergjin sivjetë

Sepse viti tjetër nuse do të na gjejë

 

Dhe ikën shëngjerqkat ato gojë gëzuara

Nostalgji e tyre kujtim i pa harruar

 

                                   6 maj 2008

 

FJALË PËR LIDHJEN

 

Me ju kur shushojë flasë me historinë

shpalos të kaluarën ardhjet të ushqehen

Mbretëris së juajë ideali prinë

të sotmes së ardhë rrezet i shkëlqehen

Shkëndijë e dritës më prin në guxim

me atë fanarë mi ndriqon trimërisë

është një ideal që nuk don kthim

liri e atdheut dritë e ardhmërisë

nje shkëndijë prej stralli ndizet para jush

mi fletë historisë tash njëqindenjëzetepesë vjetë

flakadanin ndezur sma shuan askushë

ështe dritë për breza flaka e lirisë

Me zjarrin e ndezur që se shuaj kurrë

atdheut i këndojë me prushin e etjes

lirisë i këndojë legjendat e trimave

flakadani i juaj dritë e së ardhmes

 

             Prizren, qershorë, 2003

 

 

KOTËSIA E KOHËS

 

E vretë atë me armën e heshtjes

Dhe bredhë ëndrrave të kota

për të nesërmen e njejtë

 

Brishtësia ka hyrë në mes

Udhët bëhen mallë

 

Brigjeve të heshtjes përplaset ajo

Mureve të mendimit

laton shpresën e së nesërmes

 

As fjalën se përqafonë

As pendën

E mbyti qetësia grumbull

 

Dhe heshtja

 

       23. 03. 2004, Zvicër

 

 

 

FJALË QË MË MUNGON

 

Duhamë e sajë m'i frynë gjakut ndër deje

Ndizet zemërimi e vrulli s'ndalet

qielli nxihet e shemben rrufetë

dridhen bjeshkët mbushëllojnë malet

 

Klithmë e sajë skuqet ndër votra

ndrydhen kodrat e hapen varret

etja ndizet për qiellin e lirë

boncë e gjakut shpërthenë e nuk ndalet

 

Dritës së sajë ndizet një etje

s'e ndalë vrapin nëpër histori

është etja e gjakut që rritet ndër deje

Dritë që jepë jetë në ardhmëri

 

Tani kur e shoh e se prekë me dorë

Etja rrjedhë lum plotë tërbim

Dritë e sajë s'është më metaforë

Është etje shpresë e dheut tim

 

                          28.3.2004, Prizren

 

 

 

BRISHTËSI

 

Tepërsia e gjërave paska zbritur këtijë mesi

Virus i keq harbonë vizionit për të nesërnen

Shërim kërkonë ligësia

 

Intriga, degradenca

Naiviteti i kohës ka vërshuar

Shëmti brishtë

E shpresave për të ardhmen

 

Kjo është pasqyra e injorancës

Humbje e repektit të përgjithshëm

Udhëtim kah jo ligësia

 

Thepave të egra paska rrëshqitur njerzorja

Përgjakur e ka njerzimin

 

           Zvicër, 30.3.2004

 

  

MALLI, METAFORË NË MES

 

1.

 

Zjarri mes nesh i doxhi të gjitha

kujtime kohëperenduara e ëndrrave

udhë pa mbarim

 

hapat e voglis që i bëmë bashkë

pluhur i harrimit

mbuluar i ka

 

vetëm kujtimet shëtisin mallit

të fjalëve tona

ne të dy largësi në mes

 

***

Digje zjarrit

në flakën e largësive

që s'shuhet mes nesh

është vullkani ku digjen vitet

mos ju tremb përshkimit të jetës

të të zejë trishtimi i asajë që po ikën

vjehta po vie e verdhë

dimrin paralajmëron

shtrohet ecjes tënde

si borëbardha

e di

mbrëmë kam ecur

ëndrrave të voglisë

 

***

 

Një gurë në malësi

e di se më pret

këtu as varrë s'kamë

i huaj përjetë

mbi një kodër Vërrini

pretë hija

dhe balta e errët

ku prehet përjetësia

atje këndonë qyqja më bukur

mbi degët e dushkut plotë hije

 

 

2.

Nata plot hënë të shoqëron

përpara ditëve tua plotë shpresë

librat fletoret shënimet më s'do të flenë

gjumit tënd të trazuar

 

Si të agojnë mëngjezet

pa diellin e sharrit

 

zjarri i mallit tënd

e djeg qdo ëdër

në shpresën e dritës

 

***

Ti lis i atdheut

i rrahur erërave të ballkanit

pathëshmëria e jote

hijëzon qëndresë

vakë zemrat e nënave

atje e këtu

me shpresën e kthimeve

që rritet ditëve

të mbathcave tua

 

***

Merimangë është bërë qielli

përpara derës së votrës

 

kullën e mbyti pritja

ditëve pa ty

 

nënlokja e qulli shaminë

shi bie pa pra qiellit të sajë

 

vjeshta po afronë

dil sa s'të ka zënë borëbardha

 

***

3.

Shtatit tëndë ende therin kohëkuqet

 

Në dhembjen time ikjet e zeza

përshkojnë rrjedhën

 

kur të ndahen motligat

si të dalë nga kjo ëndërr

 

***

 

O nënlokja e ime

e kalitur furtunave

nëpër mote barbare

je bërë lulëbozhure

që skuqesh qdo ditë

nga secili

që kalon andej pari

plagëve tua

 

e unë

e mbledhë zemrimin barbar

e rrebelohem

nga dhembjet e plagëve

 

***

 

Kullës ende s'ia kam fshirë blozën

mi ruan kujtimet

 

dhembja ka hyrë në palcë

si zjarri i kullës djegë

 

ka mote në vetmi

jam bërë zog shtegëtar

 

ti atje e unë këtu

metaforë e mallit në mes

 

             13.5.04, Zvicër